دیگر هیچ، خبرش نیست

اندوهگینم
برای صمیمیت های از دست رفته
برای خالی سرپنجه ها
برای نخواستن ها
برای آن متانت دل
که دیگر هیچ، خبرش نیست
. . .

حال در این گمگشتگی
کوته دلی ست، سرلوحه ی افکار و رفتار
چهره به چهره ، در خیال
نگاهی خیره در حسرت لبخندی آشنا
خیالی لرزان، اما آرام و استوار
که دیگر هیچ، خبرش نیست
اندوهگینم
قدر تمام نفسهای مشترک، اندوهگینم

لذیذ

آغوش گرمت را

مهمان بودم

. . .

خوب گفته اند که :

مهمان، دو روز است عزیز

و روز سوم، گوشتش لذیذ

شرح ماجرا

شهر، بی تو
شبهای بی تو
شهر، با تو
شبهای بی تو
خیال، با تو
تن، بی تو
قلم، با تو
صدا، بی تو
من، با تو
زندگی، بی تو
از شهر بی تو به شهر با تو
از شهر با تو به شهر بی تو

در این سرگردانی
لحظه ها پر از تو
اما بی تو

عاشقانه ترین

تو را دوست می دارم

به گاهی که از من دوری

و اشگهایم بدرقه ی راه درازت

ایستاده ام، استوار

در امتداد تو

به لبخند

شاید

به ناگاه که روی برگردانی

رویی گشاده ... در مقابلت

فریب

از عشق

گفته ها و ناله ها؛ بسیار

حکایتی از کمبود و یا نبود

زجه ای از حسرت نداشتن

قافل از اینکه ما فریب خوردگان تاریخ

ندانستیم و نخواستیم بفهمیم

که عشق یعنی

قه قه فریاد

از داشتن بسیار

و همیشگی

" بعد تو هيچ چيزي دوست داشتني نيست "

آغوش تو رخت بربسته
و از پس آن ؛
تمام آغوشهاي خواستني دنيا
و زندگي ؛
گذران دم به دم خواسته هاي كوته و به خاطر ناماندني