آنچه اتفاق افتاده

نمی خواهم بگویم

ای کاش ندیده بودمت

نه

نمی گویم این را

آنچه را که اتفاق افتاده است می گویم

من تو را دیدم

شنیدم

بوییدم

بوسیدم

فهمیدم

اما نه از نزدیک

از فاصله ای به اندازه ی تمام سنگدلی دنیا

آخر قصه

یه وقتی تو قهرمان قصه ها ی یکی دیگه ای
یه وقتی یکی دیگه قهرمان قصه های توئه

فرقی نمی کنه

آخر همه ی این قصه ها
کلاغه به خونش نمی رسه!

رویای سپید

چگونه احساسم را روی این کاغذ بیاورم

رهنمونم شو، لحظه ای از قدم زدن دست بردار، صدایم کن

به لب پنجره می آیم و بی تابی هایم را برایت پچ پچ می کنم

صدای قدمهایت را می شنوم، صدایت را هم

غرقه ام، غرقه در یک رویای سپید

نگاهت می کنم، با چه احتیاطی، ناگه نبینیم و نگویی؛ چه بی ظرفیتم

آه، چه شبی؛ باز هم من و بی تابی هایم روی تخت خواب به هم می پیچیم

شب های این چنینی را زیاد تجربه کرده ام، خوب از پسشان بر می آیم

دنبال زندگی خودت باش، قدمهایت را استوارتر کن

من با آن رویای سپید کنار می آیم

سفید و سبز و همه ی رنگهای قشنگ دنیا مال تو

روی آنها جان من هم

تمام کاغذ ها ی دنیا

نازنین من

امشب هرچقدر از تو می گویم

باز هم سیر نمی شوم

دلم می خواهد فقط از تو بگویم

دلم می خواهد نوشته هایم تمام کاغذهای دنیا را سیاه کند

هیچ میدانی که اگر تمام کاغذهای دنیا را داشته باشم

باز هم برای گفتن از تو کم است

هیچ میدانی

خیس خیس

باران می بارد

صدایش را می شنوی

باران مرا در رویای تو فرو می برد

یادم می آید که همیشه

در روزهای بارانی

بی چتر می آمدی

و چه دلربا بودی

وقتی که باران گونه هایت را می شست

راستی، چرا سیاهی سرمه ی مژگانت زیر آن باران پاییزی کمرنگ نمی شد

باران می بارید و من خیس خیس

غرق در نگاه چشمان درشتت بودم

چشمانی که خوب می دانم

در انتظار شنیدن کلامی از من بود

اما تمام واژه های من در درون خودم جاری بود

و بیرون فقط صدای باران بود وبس

آه

یادم می آید

آری همان روزها بود

که پیش خودم تو را

دختر بارانی خطاب می کردم

دختر بارانی

باران می بارد

صدایش را می شنوی

هوای آزاد

من

هیچ نبودم

تنها عاشق سر به راهی بودم

و با آفتابگردانی که لای انگشتانم گیر افتاده بود

آرام آرام

در کوره راه دوست داشتن گام برمی داشتم

تنها گناه من

در این راه بی انتها

تن در ندادن به حصارها

و تنفس هوای آزاد بود

خواستن

خیلی وقت است که دلم می خواهد

بگویم

دوستت دارم

خیلی وقت است که دلم می خواهد

لپانت را لای انگشتانم بگیرم

خیلی وقت است که دلم می خواهد

لبانم را روی برجستگی گونه ات بگذارم

خیلی وقت است که دلم می خواهد

مورمور انگشتانم را بانوک انگشتان تو فروبنشانم

خیلی وقت است که دلم می خواهد

اصلا بی خیال

چه اهمیت دارد که دل من چه می خواهد

مهم اینست که

زندگی چنین نمی خواهد

حادثه

نیم نگاهی به تو

دیروز نیم نگاهی به تو

امروز صدای تو

فردا نیم نگاهی به تو

و روزهای دیگر نمی دانم چه

خیالی نیست که چه پیش خواهد آمد

فقط نیم نگاهی به تو

و صدای تو

حادثه ی هر روز من باشد کافیست

ملالی از دیگر حوادث نیست

تا تو هستی

دیگر هیچ

سوختم

سوختم در آتشی که هیزمش

از جنس دوست داشتن هایم بود

هنوز هم

عاشقانه

از ژرفای وجودم

در شعله های

دوستت دارم گفتنهای پیاپی

می سوزم